मङ्सिरको महिना, जाडो बिस्तारै सुरु हुने महिना । बिहान त जाडो एकदमै बढिसकेको रहेछ । बल्ल पो याद आयो ती कलेजका दिनहरुको । अनि याद आयो ठुलेको, कसरी उठेर जान्छे होला यस्तो जाडोमा ।
मनभरि कुराहरु खेलाउँदै करिब २० मिनेट लाग्ने बाटोलाई १२ मिनेट मै पार गरे छु । ठिमी चोक पुगे पछि स्याउ लिए, जस्ले मेरो यात्राको भोकाईलाई मेटाई दिओस् ।
एकै छिनको पखाईमा हिजो भएको योजना वमोजिम रत्नपार्कको माईक्रो समाते । माइक्रो चढ्दा घडिले ६ः१५ हानी सकेको थियो । ७ बझे सबै जना रत्नपार्कमा भेट हुने योजना थियो । छुट्छु कि भन्ने मनमा कत्रो डर थियो । धन्न बेलैमा पुग्ने मै मात्र भएछु ।
रत्न्पार्क पुगे पछि भेट भयो अरुण दाईसँग । केही खाजा किनेपछि आयुष सर आईपुग्नु भयो ।
सबै जना रत्नपार्कमा भेट हुने सल्लाहा भए पनि विविध कारणले गर्दा त्यो सम्भव भएन । अरुण दाई, आयुष सर, दिलु, रिना र म मात्रै जम्मा भयौँ ।
अरु साथिहरुसँग बल्खुमा भेट्ने सल्लहा भएपछि हामी ४ जना दक्षिणकालि जाने बस चढेयौँ । आयुष सर भने त्रिप्रेश्वरबाट चढ्नु भयो ।
बल्खु पुगे पछि हामि चढेको बसलाई ट्राफिकले नियन्त्रणमा लियो । बस जाला भन्ने सोचमा अलिक समय त्यही रोकियौँ । केही सिप नलागे पछि हामि बसबाट ओर्लियौ । अब तनाब थियो केमा जाने । यत्तिकैमा एउटा भ्यान चढ्ने मौका मिल्यो । अनि सुरु भयो रमाईलो हामी ५ जनाको । हौसियौँ गित गाउन अनि सेल्फी लिन ।
केही समय पछि टौ दहहुँदै खहरे भन्ने ठाउँमा पुगेउ र ओर्लियौ । त्यहिबाट सुरु हुने थियो हाम्रो यात्रा । केही साथिहरुको पखाईमा बस्नु पर्यो । साथिहरु न आउञ्जेल सम्म खाजा खाने योजना बन्यो । धेरै समयको पर्खाईपछी सबै जना साथिहरु भेला भयौ । र लागेउ हाम्रो यात्रा तर्फ ।
१३ जनाको टिम । यात्राभरि रमाईलोको सिमा नै थिएन । उकालो भए पनि सबै जनाको मुखमा गुन्जिएको गित, हाँसो त्यो दिनको यात्रा आज पनि यादमै छ ।
सबै सङ भएको खाने कुरा बाँडेर खादा त झन त्यो वालापनको दिनलाई याद दिलाएको थियो । नविन सरको पुलाउ, सिता मिसको बदाम्, दिपेश सरको खोटाङको मकै भटमास अनि भूमिका मिसले ल्याएको त्यो अचारको स्वाद ।
नेपाल आर्थिक पत्रकार संघ (नाफिज) प्रदेश ३ ले आयोजना गरेको त्यो चम्पादेवी हाइकिङ । टौदहबाट सुरु भएको यात्रा चम्पादेवी हुँदै करिब ९ घण्टामा सकिएको थियो होला ।
