सम्झनामा आउने त्यो पल

गाउँले जीवन । वर्षमा एकदिन आउने सरस्वति पुजा । साच्चै नै रमाईलो लाग्थ्यो । बिहान उठेर चिसो पानीमा नुहाएर घरको केही काम सकाईन्थ्यो । विधालय जानु भन्दा अघि घरमा भए भरका पुरानादेखि नयाँ सबै किताब कापीका प्रत्येक पन्ना अबिरले राताम्मे पार्ने रहर । त्यो रहरलाई साथ दिन्थे लाली गुँरास, पहेलो जाई फुल र बन मालाले । पुगे सबैमा नपुगे सिङ्गो किताब वा कपीमा मयुरको एउटा प्वाँख राखिन्थ्यो । यी सबै कुराले किताब र कपीका पन्ना रङ्गाए पछि सरस्वति माता प्रसन्न भएर पढ्न जान्न बनाउने आशाले मन भरिभराउँ हुन्थ्यो ।

खाएर पुजा गर्नु हुँदैन भन्ने आस्थालाई पछ्याँदै गउाँभरिका साथिसँग विधालयको गेट पुगिन्थ्यो । अघिल्लो दिन नै सरस्वति माताको फोटो राखेर बनाईएको मन्दिरमा धेरै पढ्न आवोस् भनेर पुजा गर्न बसेका सबै साथिहरुको लाइनमा सामेल भईन्थ्यो । पुजा आज सकाएपछि प्रसादका रुपमा बुनिया, सुन्तला र जुनारका केही केस्रा खान पाईन्थ्यो । 

त्यसपछि यस दिनका लागि भनेर केही दिनअघिदेखि नै साँस्कृतिक कार्यक्रमका लागि पूर्व तयारी भए अनुसार नाँचगाँन गरेर सरस्वति मातालाई प्रसन्न पारिन्थ्यो ।